Όλα προμήνυαν πως θα γινόταν μεγάλο πάρτι. Την προηγούμενη βραδιά ένα γούρικο carbo loading συν κάτι μπισκότα κανέλας από τα γενέθλια του «τίγρη», σε μια φάση του αγώνα τα θυμήθηκα κι έτρεχα πιο γρήγορα μπας και προλάβω κανένα. Ξημέρωσε ο Θεός τη μέρα και βλέποντας την ξαστεριά, λέω ο ένας Απόλλωνας τα συμφώνησε με τον άλλο να βάλει το φωτεινό του κουστούμι.
5 και κάτι με περιμένει ο Παυλάρας και μια φραπεδιά άλλο πράμα, ούτε σε πενταήμερη να πηγαίναμε…Η συγκεκριμένη φραπεδιά εκτός από αναζωογονητική με βοήθησε να κάνω και την πρώτη διαλειμματική της ημέρας ως την τουαλέτα στο καφέ δίπλα στην εκκίνηση. Όλα τα συστήματα στην εντέλεια λοιπόν και το σερί των οιωνών συνεχίζεται καθώς συναντώ πρώτα τον Γιώργη –φύλακας-άγγελος στο περσινό 50άρι και το 6ωρο- πιστός και φέτος στο σταθμό του 5ου χλμ. Όμως η καλή μου τύχη δεν σταματάει εκεί, καθώς πετυχαίνω την Αμαλία. Σωστή αμπιγιέζ όπως πάντα, μου έχει φτιάξει μπλουζάκι σε κίτρινο χρώμα να φωσφορίζω, το βάζω πάνω από την μπλούζα και πλέον όλα είναι έτοιμα…
Στην εκκίνηση κουβεντούλα με τα «πατριωτάκια» μου από τη Σπάρτη, σωστό τάγμα κατεβάσανε με 10-12 αθλητές και καταπληκτικές επιδόσεις. Ξεκινάμε παρέα με τον Παυλάρα και τον Κώστα, αλλά καθώς τα παιδιά είναι σαΐτες, μετά τα πρώτα 3 χλμ χάθηκαν. Συνέχισα έτσι τα υπόλοιπα χλμ με κείνο το χαμόγελο που χει κάποιος που κάνει κάτι που αγαπάει, κάνοντας πλακίτσα στα συναπαντήματα. Παίζοντας με το μυαλό μετά το 30ο μπας και κατέβω το 4.40 στο μαραθώνιο, πέρασα σε 4.35, μετά συναντάω τον Παυλάρα που τελείωνε και του παρήγγειλα καμιά κρύα μπύρα κι έτσι φτάσαμε στο 5.36, 21 λεπτά λιγότερο από πέρσι. Όλα μια χαρά δηλαδή…
Όπως κάθε φορά, έτσι και τώρα οφείλω ένα ευχαριστώ σε μερικούς ανθρώπους για τη βοήθειά τους. Ξεκινάω από τους διοργανωτές με την άψογη οργάνωση, τους εθελοντές, με προεξέχοντα το Δάσκαλο, τον κ. Τάκη Σκουλή, για τη στήριξη και τους συναθλητές μου για την αύρα. Στη συνέχεια, τους δύο προπονητές μου, τον κακοτράχαλο τρελοαρχηγό Θεοχάρη, που δεν άφησε φαράγγι, καταρράκτη και μονοπάτι που να μην με ανεβάσει στις πολυθρύλητες εξορμήσεις του και τον σούπερ Τρούπερ για τα τέμπο σε ρυθμό διαλειμματικής στο λιμάνι της Πάτρας με μόνη παρηγοριά στο εξαντλητικό ρυθμό του τα υπέροχα ηλιοβασιλέματα. Έπειτα τα δρομικά μου ξαδέρφια και την παρέα που μου έκαναν στα long runs της Πανεπιστημιούπολης, την οικογένεια Faithnomore για τα πάντα όλα, τα φιλαράκια στο φόρουμ και το DM για την κουβεντούλα σε μια μοναχική χρονιά…
Μια τελευταία κουβέντα. Την Πέμπτη, Τσικνοπέμπτη, στο σχολείο στήθηκε ένα μικρό γλεντάκι και καθότι είμαι σε Μουσικό, το κέφι έφτασε στα ύψη. Παρότι υπήρχαν όλες οι λιχουδιές του κόσμου, ενόψει αγώνα κρατήθηκα μακριά από πειρασμούς. Κάποια στιγμή μία μαθήτρια με κοίταξε παραξενεμένη «Καλά εσύ δάσκαλε, δεν θα τσικνίσεις;;;;», με ρώτησε… «Το Σάββατο», της απάντησα, «το Σάββατο»…Η αίσθηση ακόμα ενός τερματισμού πασπαλισμένη με το άρωμα αδρεναλίνης μύριζε σαν σε ανατολίτικο σουκ…Να είμαστε καλά ως την επόμενη…
ΥΓ Στο 47,5ο χλμ, καθώς έψαχνα το γιατί κοπανιέμαι ακόμα μία φορά, τραγουδώντας το παρέα με δύο συναθλητές και μια κοπελιά στο σταθμό ανεφοδιασμού…η απάντηση ίδια πάντα…μεγάλη καψούρα το τρέξιμο…
Feed