Μarathon

Δευτέρα ξημερώματα 26/3 αναχώρηση για τη συμπρωτεύουσα με μια Γ’ Λυκείου που ουσιαστικά δεν την γνώριζα σε ένα ταξίδι προσωπικής και συλλογικής αναζήτησης. Γέλια, χαρές, μπόλικο ξενύχτι, πιότερη τρέλα, απίθανο παρεάκι. Ακόμα και για μας τους συνοδούς, θέση ευθύνης εξ ορισμού. Για να μην πω πρωτίστως για μας. Ευλογημένες μέρες διανθισμένες από εφηβική ανεμελιά και τα μαγικά τοπία της Μακεδονίας.

Με αυτή την παρακαταθήκη σε μια βδομάδα που tapering, δηλαδή ξεκούρασης και ψυχοσωματικής προετοιμασίας ενόψει μαραθωνίου, δεν την λες, ήρθε η Παρασκευή, προπαραμονή του αγώνα. Κι εκεί, με τα μάτια να θέλουν να κρύψουν τη συγκίνηση, με αποσκευή τις ευχές των πιτσιρικάδων μου, συνειδητοποίησα πως έχω αγώνα.

Φόρεσα το πιο φρέσκο χαμόγελο και μπήκα για μια γλυκιά προ(σ)κληση, πρώτη φορά ίσως τόσο πολύ απαλλαγμένος από το άγχος του χρονομέτρου. Κι ο αγώνας κύλησε όπως ήλπιζα. Μικρά σταθερά βήματα, χωρίς υπερβολές στην αρχή παρότι αισθανόμουν καλά κι όταν το σύστημα άρχισε να χτυπάει κόκκινο, με τη σκέψη στον τερματισμό. Προς Θεού δεν υπάρχει κάτι το επικό σε όλα αυτά, ίσως μόνο διδακτικό για αυτούς τους υπέροχους πιτσιρικάδες που με έκαναν να ξανανιώσω παιδί. Να καταλάβουν πως τα δικά τους ξενύχτια πάνω από τα βιβλία μπορούν να τους χαρίσουν υπέροχους τερματισμούς, αρκεί να το πιστέψουν.

Τώρα που το ξανασκέφτομαι τι πάει να πει σωστό tapering; Να γεμίσεις θετικές σκέψεις που να σε φτάσουν ως το τέρμα. Χαμόγελα, εικόνες, βλέμματα αγάπης. Κι εγώ δόξα τω Θεώ γέμισα με δαύτα 5 μέρες…Βρε μπας δεν τα λένε και τόσο καλά τα βιβλία προπονητικής…

ΥΓ1 Πέρα από τους μαθητές μου, τους δύο μου συναδέλφους στην εκδρομή – α ρε Κίτσα πολύ κλάμα- οφείλω κι ένα ευχαριστώ για την ολοκλήρωση κι αυτού του αγώνα στους συνήθεις ύποπτους, όλους τους φίλους μου δρομείς για τη συντροφιά στις σκοτεινές ώρες της προπόνησης και τη σκέψη πως θα είναι εκεί ακόμα κι αν στραβώσει κάτι με μια κουβέντα στήριξης…να είστε καλά παίδες…

ΥΓ2 Παλιότερα ένα από τα πιο γνωστά παράδοξα ήταν πως όλοι οι κύκνοι είναι λευκοί, κάτι που αποδείχτηκε πως είναι εσφαλμένο όταν αποικίστηκε η Αυστραλία. Η προηγούμενη βδομάδα, με όλα κόντρα στη λογική μιας προετοιμασίας για μαραθώνιο, ξενύχτι, κακή διατροφή κλπ, και το όμορφο φινάλε της κάτω από το Λευκό Πύργο το μεσημέρι της Κυριακής καταδεικνύουν πως όχι μόνο υπάρχουν λευκοί και μαύροι κύκνοι, αλλά άμα το θες πολύ μπορείς να βρεις ακόμα και ξανθό…Κι όταν τον βρεις -ένα σωστός οδηγός θα σου έλεγε- διεκδίκησέ τον, μην τον αφήσεις να σου φύγει, γιατί θα μετανιώσεις…

Αφιερωμένο στα καλυτερα παιδια, τα δικά μου…

http://www.youtube.com/watch?v=lW4MVLf6×1U&feature=related

Μάρτιος 1997…λίγες μέρες πριν είχε έρθει στη ζωή μου ένα κορίτσι που έμελλε να στέκει στο πλάι μου στα εύκολα και τα δύσκολα μέχρι και σήμερα. Πιτσιρίκια κι οι δυο καθόμαστε και χαζεύουμε τον ανοιξιάτικο ήλιο. Ένα μικρό τρανζιστοράκι μας κάνει συντροφιά. Η «Ρόζα», σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου, στίχους Άλκη Αλκαίου και τη μοναδική ερμηνεία του Δημήτρη Μητροπάνου.

Μπορεί να είναι μόνο 16, αλλά από τότε θυμάμαι με τρέλαινε με τις ερωτήσεις της. Διατυπωμένες κοφτά και πάντα διερευνητικά αιχμηρές. Και τι εννοεί όταν λέει «πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία κι η ιστορία γίνεται σιωπή». Πάγωσα κι ένιωθα πως έπρεπε να ψάξω λίγο παραπάνω για απαντήσεις. Όχι για να υπερασπιστώ το γόητρο της Φιλοσοφικής που φοιτούσα, αλλά επειδή καταλάβαινα πως οι στίχοι δεν αφορούσαν απλώς μια ακόμα ερωτική ιστορία.

Παρά τις φιλότιμες προσπάθειές μου δεν φάνηκε απόλυτα ικανοποιημένη. Πέρασαν τα χρόνια, εκείνη πάντα εδώ και φτάσαμε στη νύχτα των μεγάλων διαγραφών…εκεί που μας έπαιξαν στη ρουλέτα και χάσαμε σε ένα παραμύθι εφιαλτικό. Ασυναίσθητα ξανάβαλα το κομμάτι να παίζει. Και τότε κατάλαβα, πως έχει αλλάξει ο καιρός. Η ανάγκη για «σωτηρία» γεννά μια ένοχη σιωπή πάνω στα αποκαΐδια μιας Ελλάδας, μέσα σε κάρβουνο και θειάφι, που ξεχνά την ιστορία της. Βαδίζουμε σε ένα δρόμο, μες την ομίχλη και την μπόρα, κομμένοι και ραμμένοι για ταξίδι στο κενό…

Με καθυστέρηση 15 χρόνων συχώρα με για τις απαντήσεις του τότε και τα όνειρα του σήμερα που βασίλεψαν…Συχώρα με πιότερο που δεν καταλαβαίνω τι λένε τα κομπιούτερ κι οι αριθμοί…ίσως μου πάρει αλλά 15 χρόνια να τα καταφέρω, ίσως πάλι να ψάξω, όπως τότε, στο παρελθόν και να πάρω τις απαντήσεις μου, καθισμένος στου «αιώνα του παράγκα», γελαστός ή γελασμένος…

http://www.youtube.com/watch?v=sliaSXxnNcg&feature=endscreen&NR=1

Όλα προμήνυαν πως θα γινόταν μεγάλο πάρτι. Την προηγούμενη βραδιά ένα γούρικο carbo loading συν κάτι μπισκότα κανέλας από τα γενέθλια του «τίγρη», σε μια φάση του αγώνα τα θυμήθηκα κι έτρεχα πιο γρήγορα μπας και προλάβω κανένα. Ξημέρωσε ο Θεός τη μέρα και βλέποντας την ξαστεριά, λέω ο ένας Απόλλωνας τα συμφώνησε με τον άλλο να βάλει το φωτεινό του κουστούμι.

5 και κάτι με περιμένει ο Παυλάρας και μια φραπεδιά άλλο πράμα, ούτε σε πενταήμερη να πηγαίναμε…Η συγκεκριμένη φραπεδιά εκτός από αναζωογονητική με βοήθησε να κάνω και την πρώτη διαλειμματική της ημέρας ως την τουαλέτα στο καφέ δίπλα στην εκκίνηση. Όλα τα συστήματα στην εντέλεια λοιπόν και το σερί των οιωνών συνεχίζεται καθώς συναντώ πρώτα τον Γιώργη –φύλακας-άγγελος στο περσινό 50άρι και το 6ωρο- πιστός και φέτος στο σταθμό του 5^ου χλμ. Όμως η καλή μου τύχη δεν σταματάει εκεί, καθώς πετυχαίνω την Αμαλία. Σωστή αμπιγιέζ όπως πάντα, μου έχει φτιάξει μπλουζάκι σε κίτρινο χρώμα να φωσφορίζω, το βάζω πάνω από την μπλούζα και πλέον όλα είναι έτοιμα…

Στην εκκίνηση κουβεντούλα με τα «πατριωτάκια» μου από τη Σπάρτη, σωστό τάγμα κατεβάσανε με 10-12 αθλητές και καταπληκτικές επιδόσεις. Ξεκινάμε παρέα με τον Παυλάρα και τον Κώστα, αλλά καθώς τα παιδιά είναι σαΐτες, μετά τα πρώτα 3 χλμ χάθηκαν. Συνέχισα έτσι τα υπόλοιπα χλμ με κείνο το χαμόγελο που χει κάποιος που κάνει κάτι που αγαπάει, κάνοντας πλακίτσα στα συναπαντήματα. Παίζοντας με το μυαλό μετά το 30^ο μπας και κατέβω το 4.40 στο μαραθώνιο, πέρασα σε 4.35, μετά συναντάω τον Παυλάρα που τελείωνε και του παρήγγειλα καμιά κρύα μπύρα κι έτσι φτάσαμε στο 5.36, 21 λεπτά λιγότερο από πέρσι. Όλα μια χαρά δηλαδή…

Όπως κάθε φορά, έτσι και τώρα οφείλω ένα ευχαριστώ σε μερικούς ανθρώπους για τη βοήθειά τους. Ξεκινάω από τους διοργανωτές με την άψογη οργάνωση, τους εθελοντές, με προεξέχοντα το Δάσκαλο, τον κ. Τάκη Σκουλή, για τη στήριξη και τους συναθλητές μου για την αύρα. Στη συνέχεια, τους δύο προπονητές μου, τον κακοτράχαλο τρελοαρχηγό Θεοχάρη, που δεν άφησε φαράγγι, καταρράκτη και μονοπάτι που να μην με ανεβάσει στις πολυθρύλητες εξορμήσεις του και τον σούπερ Τρούπερ για τα τέμπο σε ρυθμό διαλειμματικής στο λιμάνι της Πάτρας με μόνη παρηγοριά στο εξαντλητικό ρυθμό του τα υπέροχα ηλιοβασιλέματα. Έπειτα τα δρομικά μου ξαδέρφια και την παρέα που μου έκαναν στα long runs της Πανεπιστημιούπολης, την οικογένεια Faithnomore για τα πάντα όλα, τα φιλαράκια στο φόρουμ και το DM για την κουβεντούλα σε μια μοναχική χρονιά…

Μια τελευταία κουβέντα. Την Πέμπτη, Τσικνοπέμπτη, στο σχολείο στήθηκε ένα μικρό γλεντάκι και καθότι είμαι σε Μουσικό, το κέφι έφτασε στα ύψη. Παρότι υπήρχαν όλες οι λιχουδιές του κόσμου, ενόψει αγώνα κρατήθηκα μακριά από πειρασμούς. Κάποια στιγμή μία μαθήτρια με κοίταξε παραξενεμένη «Καλά εσύ δάσκαλε, δεν θα τσικνίσεις;;;;», με ρώτησε… «Το Σάββατο», της απάντησα, «το Σάββατο»…Η αίσθηση ακόμα ενός τερματισμού πασπαλισμένη με το άρωμα αδρεναλίνης μύριζε σαν σε ανατολίτικο σουκ…Να είμαστε καλά ως την επόμενη…

ΥΓ Στο 47,5^ο χλμ, καθώς έψαχνα το γιατί κοπανιέμαι ακόμα μία φορά, τραγουδώντας το παρέα με δύο συναθλητές και μια κοπελιά στο σταθμό ανεφοδιασμού…η απάντηση ίδια πάντα…μεγάλη καψούρα το τρέξιμο…

http://www.youtube.com/watch?v=qeIcDk59P-o&feature=related