Μarathon

Κι εκεί που όλα πάνε μια χαρά, που η ομάδα πετάει, βαστάτε Τούρκοι τ’ άλογα ένα πράγμα, μια απειροελάχιστη στιγμή, μια ανεπαίσθητη κίνηση και το γυαλί – γιατί γυάλινοι είμαστε κι ας μην τολμάμε ή ας μην θέλουμε να το παραδεχτούμε- θρυμματίζεται. Τραυματισμός…

Στα χρόνια που τρέχω, ανάμεσα σε όσους κι αν έχω μιλήσει και μοιραστεί αυτό που νιώθουμε κάνοντας το χόμπι μας, μία είναι πάντα η ευχή πριν από κάθε προπόνηση ή αγώνα: «Καλό τερματισμό, γερός και δυνατός». Κανείς δεν στέκεται τόσο σε επιδόσεις και χρονόμετρα. Αυτές θα έρθουν με υπομονή κι επιμονή, κι αν όχι, θα μείνει η χαρά της συμμετοχής. Όμως ο τραυματισμός σε τσακίζει.

Το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σαρξ ασθενής…Μυοσκελετική ατέλεια, στραβοπάτημα της στιγμής, κακές καιρικές συνθήκες, συσσωρευμένη κούραση, ελλιπής ενδυνάμωση, αρνητική ψυχολογία, στρες, προηγούμενοι μικροτραυματισμοί που δρουν αθροιστικά, λάθη στην προπόνηση; Ό,τι κι αν φταίει, το μαρτύριο του Σίσυφου ξεκινάει, η χαρά του τρεξίματος δίνει τη θέση της σε ένα πάζλ ψυχοφθόρων συναισθημάτων, που μοιάζουν να μην έχουν αρχή και τέλος. Θυμός με τον ίδιο σου τον εαυτό για όσα έπρεπε να κάνεις και τα αμέλησες, ένταση με τους γύρω, κατάθλιψη, χαμηλή αυτοπεποίθηση ακόμα και αποστροφή για το άθλημα, ένα εκρηκτικό μείγμα που σου δηλητηριάζει την ψυχή.

Είχα την τύχη, με τη διττή αρχαιοελληνική σημασία, να βιώσω δύο μεγάλους τραυματισμούς. Και χρησιμοποιώ τη λέξη τύχη, καθώς ο πόνος της απραξίας και της αδυναμίας ήτανε περισσότερος κι από την κούραση ύστερα από 40 χιλιόμετρα, όταν το κορμί λίγο πριν τη λύτρωση του τερματισμού αρνείται πεισματικά να παραβιάσει το νόμο της αδράνειας και να κινηθεί μπροστά, λεύτερο. Οι αξίες της επιμονής, της ιώβειας υπομονής σφυρηλατήθηκαν κατά κάτι παραπάνω τις στιγμές του βουβού πόνου στον προθάλαμο του ορθοπεδικού ιατρείου. Και όλα τούτα τα ανάμεικτα συναισθήματα μετουσιώθηκαν σε σοφή εμπειρία και σιωπηρή υπόσχεση, όταν πάλι το σώμα θα αρνείται να υπακούσει την ψυχή.  

Ένας τραυματισμός, όσο επώδυνος κι αν είναι, μπορεί να σε κάνει καλύτερο και ως άνθρωπο κι ως αθλούμενο. Αν καταφέρεις να περάσεις τις Συμπληγάδες της αδυναμίας και του φόβου, ξαναπατάς το έδαφος αναβαπτισμένος, πιο σίγουρος για τον εαυτό σου, ξέροντας τα δρομικά σου λάθη και την αξία της τιμητικής ανάπαυσης, το πόσο αγαπάς αυτό που κάνεις, ώστε να διακινδυνεύεις να ξαναβρεθείς –είπαμε, γυάλινοι είμαστε- σε παρόμοια κατάσταση, μα πιότερο σοφός και συνειδητοποιημένος. Ουδέν κακόν αμιγές καλού…

ΥΓ Για να ξανανοίξουμε τα φτερά μας…
 
http://www.youtube.com/watch?v=V8rZWw9HE7o

Αφιερωμένο ειδικά στον Γιάννη, τον κόουτς-δελφίνι της δρομικής μας παρέας, που δεν το βάζει κάτω παρά τους τραυματισμούς…εύγε φίλε…

Θυμάστε όταν σας έλεγα για τα όρια του καθένα από εμάς; Δυστυχώς κι εγώ έπεσα θύμα της ξεροκεφαλιάς μου και της κλασικής παροιμίας που λέει «δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις»…Και στην περίπτωση μου ισχύει 100% η ρήση, καθώς εκτός από ανακόλουθος ως προς τα λόγια και τις πράξεις είμαι και καθηγητής σε γυμνάσιο της Σπάρτης και οι μαθητές μου διαβάζοντας αυτές τις γραμμές, θα μου τα ψάλουν ένα χεράκι. Αν κι ελπίζω να πατσίσουμε με τα κενά που θα έχουν τις 2 μέρες της αναρρωτικής. Μα ας πάρουμε τα πράγματα με χρονολογική σειρά.

Τέτοιες μέρες πέρσι ήμουν φορτωμένος με 2-3 κιλά παραπανίσια μετά τις γιορτές. Λεπτομέρειες για τη διατροφή θα σας πω σε άλλη στιγμή, αλλά τότε αυτό το έξτρα βάρος υπήρξε η αφορμή να προετοιμαστώ για τον πρώτο αγώνα βουνού, που εξ ορισμού έχει πιο πολλές απαιτήσεις. Ο γιατρός μου είχε υποδείξει να μην τρέχω σε ανώμαλο έδαφος, αλλά λίγο η ομορφιά του τοπίου, λίγο η καλή παρέα και το τσιμπούσι που ακολούθησε, πήρα μέρος στο Δρόμο Υμηττού. Η διαδρομή όχι ιδιαίτερα δύσκολη για τους μύστες του αγωνίσματος αλλά εγώ την «άκουσα», άμαθος γαρ, αρκετά. Τέλος πάντων τρέξαμε, περάσαμε και μετά ζάχαρη με κάτι μπιφτεκάρες και μπυρόνια (merci Nicolas!!!!) όλα καλά, όλα ανθηρά.

Αμ δε! Καλόμαθε η γριά στα σύκα και κάνα μήνα μετά το μαραθώνιο της Μεσσήνης –ενώ θα έπρεπε να είμαι σε φάση αποκατάστασης- πήγα και στον ημιμαραθώνιο του Μαινάλου. Ακόμα πιο μαγευτικό τοπίο, εξίσου περιποιημένο τσιμπούσι, που όμως συνοδεύτηκε με δύο «παράσημα»-πληγές που έκαναν καιρό να με αφήσουν. Μα το χειρότερο δεν ήταν αυτό. Ένα μήνα ύστερα και μετά τη συμμετοχή μου στα Παλαιολόγεια (για αυτά θα σας πω κάπου παρακάτω), ένας αφόρητος πόνος στο αριστερό γόνατο με καθήλωσε. Διάγνωση; Λαγοκνημιαία ταινία. Βασική αιτία; Η καταπόνηση σε ανώμαλο έδαφος. Έκανα αμήν και πώς να συνέλθω κι ευτυχώς το Νοέμβριο ήμουν στην Κλασική. Άλλα ορκίστηκα να μην ξανατρέξω σε βουνό.

Κι ερχόμαστε στο σήμερα. Κάθε Κυριακή ενόψει Ζυρίχης κάνω ένα μεγάλο κομμάτι από 20 έως 32 χιλιόμετρα. Τις τελευταίες βδομάδες έχω τη χαρά και την τιμή να συντρέχω με 2 φίλους και καταπληκτικούς αθλητές, που οι επιδόσεις τους είναι έτη φωτός μπροστά από εμένα. Για αυτό και χαίρομαι που τους πλαισιώνω στην προπόνηση.

Πήγαμε λοιπόν για προπόνηση στη βόρεια πλευρά του Ταϋγέτου σε ασφάλτινο κομμάτι, το τονίζω να μην με λέτε παραδόπιστο. Τα πρώτα 13 χλμ της ανηφόρας βγήκαν παρεούλα. Στην κατηφόρα λοιπόν ο καθένας πήγε με το ρυθμό του κι όπως ήταν φυσικό τα παιδιά ξεχύθηκαν μπροστά. Μου είχαν εξηγήσει και το δρόμο κι όλα έβαιναν καλώς. Αμ, έλα που σε κάποιο σημείο μπέρδεψα τις οδηγίες και βρέθηκα σε μια κακοτράχαλη ρεματιά δίπλα στο ποτάμι. Ο εφιάλτης της τούμπας ξανάρθε μπροστά μου, σκοτείνιαζε κιόλας και δεν με έπαιρνε να γυρίσω πίσω, αναγκάστηκα να το παίξω ορειβάτης για να βγω στον πολιτισμό. Κάπου εκεί απέκτησα στενές επαφές τρίτου τύπου με μια κοτρόνα κι είδα αστράκια. Όταν μετά από ώρα συνήλθα, κακήν κακώς κατόρθωσα να φτάσω ως το δρόμο, όπου και με μάζεψαν οι φίλοι μου ανήσυχοι. Αποτέλεσμα; 2 ράμματα στο κεφάλι και μπόλικες σουβλιές στο δεξί μου πλευρό.

Μήπως να μην ξαναπλησιάσω το βουνό και να το χαζεύω μόνο σε καρτ-ποστάλ;; Ή να πιστέψω ότι κάποια μαθήτρια, μου έκανε μάγια για να αποφύγει το επικείμενο διαγώνισμα; Το ρίχνω στην πλάκα, αλλά μέσα από όλο αυτό, προσπαθώ να σας πω πόσο προσεκτικοί πρέπει να είμαστε και να μην υπερβαίνουμε το μέτρο. Εγώ πάντως έχω λίγο χρόνο λόγω αναγκαστικής απραξίας –δυστυχώς- να τα σκεφτώ όλα αυτά. Μπας και το πάθημα γίνει κάποτε μάθημα…

ΥΓ Και μιας και το τρέξιμο έγινε συνώνυμο των επικίνδυνων αποστολών, τι άλλο;

http://www.dailymotion.com/video/x8j4f8_vertige-au-dessus-du-grand-canyon_travel

Αφιερωμένο ειδικά στους φίλους ημεροδρόμους (Γιώργη, Κώστα τα καλύτερα!!!), που τα βάζουν με τη λογική και νικούν…   

Πριν συνεχίσω να σας μιλάω για θέματα προπόνησης με τις ταπεινές μου γνώσεις, νομίζω ότι θα ήταν χρήσιμο να σταθώ σε αυτό που υποδεικνύει κι ο τίτλος αυτού του κειμένου. Μάθε τα όριά σου…

Και ποια είναι τα ανθρώπινα όρια, όταν εξ ορισμού ο άνθρωπος καλείται να κοιτάει ψηλά, να θρώσκει άνω; Η ιστορία έχει καταδείξει ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο κι έχει αναδείξει προσωπικότητες που έσπασαν τις αλυσίδες του μέτριου κι έκαναν την υπέρβαση.

Όμως όταν μιλάμε για τρέξιμο και μάλιστα ερασιτεχνικό, πρέπον θα ήταν να τηρούνται κάποιοι κανόνες. Ήδη το πρώτο που θεώρησα ότι χρειάζεται να πω σε κάποιον ή κάποια που ξεκινάει να ασχολείται με το άθλημα είναι πως πρέπει να αποκτήσει προοδευτικά μία βάση χιλιομέτρων με αύξηση ανά βδομάδα όχι πάνω από 5%. Το χω περάσει και ξέρω, ο αρχικός ενθουσιασμός σε σπρώχνει να το ζορίσεις λίγο παραπάνω, μα είναι επικίνδυνο, εγκυμονεί τραυματισμό που θα σε βγάλει μια και καλή εκτός παιχνιδιού.

Αλλά τα όρια δεν εξαντλούνται εκεί. Έχω την τύχη να ζω στην αγκαλιά του Ταΰγετου, ίσως από τα πιο όμορφα βουνά της χώρας μας. Άλλοτε ντυμένος στα λευκά, άλλοτε κρυμμένος πίσω από βαριά σύννεφα, μα και λαμπερός, καμαρωτός τις γλυκές βραδιές της άνοιξης ή δροσερό καταφύγιο τα καυτά μεσημέρια του Ιουλίου. Καταλαβαίνει λοιπόν κανείς πόσο πολύ ένας δρομέας θα ήθελε να ανεβοκατεβαίνει τις κορφές, να χάνεται στα μονοπάτια του, να μεθάει με τις μυρωδιές του σε κάθε προπόνηση.

Ξέροντας όμως ότι το τρέξιμο βουνού θα μπορούσε να μου προκαλέσει σοβαρότατο τραυματισμό – κάνα δυο-τρεις απόπειρες μου το απέδειξαν περίτρανα στο παρελθόν με αρκετά «παράσημα»- περιορίζομαι μόνο στις ασφάλτινες διαδρομές του βουνού, σέβομαι τα όρια για να μπορώ να κάνω αυτό που αγαπώ όσα περισσότερα χρόνια γίνεται δίχως συνέπειες. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πάω κόντρα στα θέλω, τις παρορμήσεις αλλά και τη δρομική παρεούλα που συχνά-πυκνά οργανώνει εξορμήσεις στις κορυφές ή ομαδική συμμετοχή σε αγώνες ανά την Ελλάδα και μπυροκατάνυξη μετά τον τερματισμό – αυτό το τελευταίο που χάνω με πειράζει πιότερο.

Για αυτό λοιπόν με ρέγουλα, σιγά-σιγά κι όχι υπερβολές. Κι αυτό ισχύει σε όποιο επίπεδο κι αν βρίσκεσαι δρομικά ως ερασιτέχνης. Για να χαίρεσαι αυτό που κάνεις πολλαααά χρόνια. Τώρα, για την ημέρα ενός αγώνα και τα πολυθρύλητα όρια, είπαμε, καλά να είμαστε και να τα λέμε…  

ΥΓ Επειδή δεν μας το επιτρέπει η επιστήμη, δεν σημαίνει ότι απαγορεύεται να το ακούμε κιόλας:

http://www.dailymotion.com/video/x15i0h_iron-maiden-run-to-the-hills_music

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε 3 φίλους δρομείς. Δύο συντοπίτες μου, τον Χρήστο και τον Γιάννη, που οργώνουν τα βουνά της Ελλάδας και με τιμάνε με τη φιλία τους εδώ στη Σπάρτη. Κι επίσης στην Αμαλία, την Αμαζόνα μας, που αποτελεί συνώνυμο του ορεινού τρεξίματος…Καλά χιλιόμετρα παίδες…   

Μιας και μιλάμε για τρέξιμο και προετοιμασία μαραθωνίου, καλό θα ήταν να σας πω μερικά πράγματα σχετικά με την προπόνηση. Προς Θεού και για να μην παρεξηγηθούμε, δεν είμαι προπονητής στίβου, δεν έχω αποφοιτήσει από τη Γυμναστική Ακαδημία ούτε είμαι εξώγαμο παιδί του Χαϊλέ Γκεμπρεσελασιέ (ο νυν κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ στο αγώνισμα…).

Ό,τι σας γράφω αλλά κι ό,τι ακολουθώ είναι αποτέλεσμα προσωπικής αναζήτησης μέσα από βιβλία και το Διαδίκτυο (αλήθεια πώς ενημερωνόμασταν πριν το Google;;;), αλλά και πολλής κουβέντας με φίλους συναθλητές. Ο καθένας με την πείρα του κάτι έχει να σου δώσει, το βίωμά του να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση ή και αποφυγή…Τέλος οι πειραματισμοί, τα λάθη και κυρίως το σώμα του καθενός είναι ένας πολύ καλός σύμβουλος στη διαμόρφωση ενός προπονητικού προγράμματος.

Μετά τις απαραίτητες εξηγήσεις πάμε στο ζουμί. Όπως σας εξήγησα και στο πώς ξεκίνησα, δεν είχα καμία σχέση με το άθλημα. Το πρώτο πράγμα που κατάλαβα λοιπόν γκουγκλάροντας και διαβάζοντας αριστερά-δεξιά ήταν πως έπρεπε να χτίσω αυτό που λέει η ορολογία βάση χιλιομέτρων. Δηλαδή να αποκτήσω τη δυνατότητα να τρέχω όλο και περισσότερο συνεχόμενα και χωρίς διακοπή. Κι αυτό πρέπει να γίνεται σταδιακά. Ο αρχικός ενθουσιασμός το «έλα μωρέ, το έχουμε», είναι επικίνδυνος σύμβουλος και γενεσιουργός αιτία τραυματισμών. Άρα κοινώς χρειάζεται ρέγουλα και μέτρο. Οι ειδικοί προτείνουν όχι παραπάνω αύξηση από 5% στα χιλιόμετρα ανά εβδομάδα. Και κάθε 4 βδομάδες επιβάλλεται ένα βήμα πίσω, λίγη χαλάρωση, ώστε ξεκούραστοι να πάμε 2 βήματα μπροστά την 5η εβδομάδα.

Η βαθμιαία λοιπόν αύξηση χιλιομέτρων είναι ο πρώτος και βασικός κανόνας. Κι αυτό ισχύει μέχρι κάποιος να καταφέρει σε βάθος χρόνου να τρέχει επί μία ώρα με σταθερό ρυθμό 3-4 φορές την εβδομάδα, άρα περίπου 25-30 χλμ. εβδομαδιαίως. Αυτή είναι μία πρώτη βάση χιλιομέτρων που αποτελεί ένα καλό ξεκίνημα, αλλά δεν προεξοφλεί και τερματισμό σε μαραθώνιο. Όπως λένε κι οι πιτσιρικάδες αυτό είναι το πρώτο level!!! Αλλά το παιχνίδι έχει ακόμα πολλεεεεές πίστες…Καλά να είμαστε να τα λέμε…

ΥΓ Κι όπως είπαμε, ε; Προπονητής δεν είμαι, προσωπικές εμπειρίες καταθέτω και φυσικά θα χαρώ το οποιοδήποτε σχόλιο.. 

ΥΓ2 Κι επειδή σας έβαλα στα ζόρικα με τη βάση χιλιομέτρων, άντε κάτι να τσιτώσετε, ειδικά οι άρρενες θα με θυμηθείτε:

http://www.dailymotion.com/video/x8alkt_youre-in-the-army-now_music

Stand up and fight!!!!

Ειδική αφιέρωση στους συντοπίτες-δασκάλους μου. Τους Διόσκουρους…

Κι αφήνοντας πίσω τα επικολυρικά για το πώς και το γιατί τρέχω, θα ήθελα να σας μιλήσω για την «αιώνια αγαπημένη» - όχι της ζωής μου σαν τον Μπετόβεν, αλλά του τρεξίματος, που δεν είναι άλλη από τη μουσική. Αχώριστη παρέα από το πρώτο ως το τελευταίο μέτρο, είναι η σταθερή μου παρέα όλα αυτά τα χρόνια.

Πριν συνεχίσω να μιλάω για μουσικές προτιμήσεις και ακούσματα, θα πρέπει να αναφέρω ότι επίσημα σε αγώνες πρωταθλήματος η χρήση μουσικής απαγορεύεται – έχετε δει αθλητή με mp3 στα αυτιά;- καθώς θεωρείται μορφή ντοπαρίσματος. Σέβομαι απόλυτα τον κανόνα, όμως θεωρώ τον εαυτό μου ερασιτέχνη αθλούμενο, που δεν διεκδικεί σε καμία περίπτωση δάφνες και διακρίσεις πρωταθλητισμού. Επιπλέον, στους λαϊκούς αγώνες που συμμετέχω δεν υπάρχει τέτοια απαγόρευση κι αν υπάρξει θα τη σεβαστώ είτε μη συμμετέχοντας είτε ακολουθώντας τον κανονισμό. Τέλος, επειδή αντιμετωπίζω το τρέξιμο ακόμα και τώρα -με τις πολύωρες προπονήσεις και το αυστηρό πρόγραμμα- ως ψυχαγωγία κι εκτόνωση, φροντίζω να διανθίζεται από τις αγαπημένες μου μελωδίες.

Πριν αρχίσω τις πιλάλες, ήμουν περισσότερο οπαδός του λαϊκού και του έντεχνου τραγουδιού. Όμως κακά τα ψέματα, δεν μπορείς να τρέχεις ακούγοντας αποκλειστικά Μητροπάνο, Διονυσίου, Μαρινέλλα κι Αλεξίου. Χρειάζεσαι κάτι πιο δυνατό και πιο ξεσηκωτικό. Κι εδώ έπαιξε το ρόλο του το αδελφάκι μου. Ο μικρός (ακόμα και τώρα στα 30 έτσι τον αποκαλώ, όπως οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού, τον Δημήτρη Σαραβάκο) ήταν πάντα άγριο πνεύμα, κι όταν εγώ άκουγα την Άλκηστη, εκείνος είχε μαλλί ως τη μέση και ξημεροβραδιαζόταν ξεσηκώνοντας το σπίτι με Deep Purple, Nirvana, Doors, Metallica και  Iron Maiden.

Η μάνα μου σταυροκοπιόταν, ο συχωρεμένος ο πατέρας μου φώναζε για το μαλλί, εγώ πάλι ούτε κρύο, ούτε ζέστη. Ώσπου τα έμπλεξα με το τρέξιμο. Κάποιο βράδυ λοιπόν, γυρίζοντας από προπόνηση, πάτησα το play του CD player του αυτοκινήτου, νομίζοντας ότι θα παίξει τα γνωστά. Αντί αυτών και καθώς το πρωί είχε πάρει για λίγο το αμάξι ο Σταμάτης, αρχίζει η πενιά, Bruce Dickinson, Iron Maiden, Fear of the Dark, δίσκος του 1992. Ουπς!!!! Έμεινα κάγκελο.  Ένας καινούργιος, υπέροχος κόσμος…

Έκτοτε σχεδόν όλα τα κομμάτια που με συντροφεύουν είναι ροκ και  metal όλων των αποχρώσεων και έντασης. Ακόμα και κλασική μουσική, «πειραγμένη» από κιθαρίστες (βλ. Malmsteen) και συγκροτήματα, όπως οι Nightwish, Trans-Siberian Orchestra. Συγγνώμη, θείε Λούντβιχ, αλλά η αιώνια αγαπημένη θέλει λίγη ανανέωση…

ΥΓ Και για να σας δώσω ένα δείγμα, θα ξεκινήσω με τον «εθνικό» ύμνο των δρομέων, από τους Iron Maiden, «The loneliness of the long distance runner». Παρεμπιπτόντως, τόσο ο Bruce Dickinson όσο κι ο Harris, η ψυχή του γκρουπ, είναι μαραθωνοδρόμοι, εξ ου και το άσμα. Στον παρακάτω σύνδεσμο μέσα από σκηνές του Forrest Gump, μια ταινία για τις ανθρώπινες δυνατότητες…

http://www.dailymotion.com/video/x8hjr2_iron-maiden-forrest-gump-loneliness_creation    

Μαραθώνιος…αλήθεια δεν ξέρω τι ακριβώς πρέπει να γράψω ή να πω και τι να αφήσω, όταν με ρωτούν γιατί τρέχεις; Αφήνεις το ζεστό σου κρεβατάκι ξημερώματα Κυριακής για να κάνεις long run 20-30 χλμ., επί βδομάδες δεν ξενυχτάς, κοιτάς να τρως καλά, να ακολουθείς με θρησκευτική ευλάβεια ένα προπονητικό πρόγραμμα, μουσκεύεσαι μέχρι το κόκκαλο σε μια ξαφνική μπόρα που ραπίζει το πρόσωπό σου, τουρτουρίζεις στο κρύο και τη βαρυχειμωνιά, ψήνεσαι το κατακαλόκαιρο αντί να αράζεις σε κάποια ξαπλώστρα με τη φραπεδιά σου, χάνεσαι από φίλους και συγγενείς «επειδή έχεις προπόνηση» κι όλα αυτά για 42 επίπονα χιλιόμετρα και 192 μέτρα δόξας, όσα και του τερματισμού στο Καλλιμάρμαρο…

Τι κάνει τόσες χιλιάδες κόσμο σε όλο τον κόσμο να θέλουν να κάνουν την υπέρβαση παρά το βαρύ τους πρόγραμμα και τις χιλιάδες υποχρεώσεις; Αλαζονεία και εγωισμός; Κόντρα στη φύση και τα ειωθότα; Αντίδραση σε καθεστηκυίες λογικές; Χόμπι; Εσωτερική ανάγκη επιβεβαίωσης ή αδήριτη επιθυμία για κάτι διαφορετικό; Δεν υπάρχει μία σωστή απάντηση…Ίσως πάλι να είναι κι όλα αυτά μαζί κι ακόμα παραπάνω…

Κάποιος φίλος μου είπε κάποτε: «Τρέχω για την απειροελάχιστη στιγμή που και τα δύο πόδια αφήνουν το έδαφος για τη στιγμή που νικιέται η βαρύτητα και σπάνε τα γήινα δεσμά μου. Μα η βαρύτητα με τραβά και με προσγειώνει. Και πάλι παλεύω μαζί της και βγαίνω νικητής ώσπου να ξεκολλήσουν τα πόδια από τη γη και να πετάξω στο τέρμα του αγώνα και της ζωής». Ποιητικό; Μπορεί…αληθινό πάντως σίγουρα..

Ο μαραθώνιος είναι απλώς η αφορμή σε κάθε περίπτωση. Η κάθε μέρα έχει και νέους δρόμους, νέες επιλογές σε μια κοινωνία που η ελευθερία περιστέλλεται, το πνεύμα αδρανοποιείται και η βούληση παγώνει. Εμείς όμως διαλέγουμε το δρόμο μας. Κι αυτό είναι το καλύτερο, πέρα από τη δόξα ή την αλαζονεία της διαφορετικότητας, το να έχεις να διαλέξεις.

Να, γι’ αυτό ακόμα τρέχουμε, όχι για να νιώσουμε την εφήμερη κι εξόχως εγωιστική αίσθηση της αθανασίας, της νίκης απέναντι στον πανδαμάτορα χρόνο και τα σημάδια του, αλλά  για να «παλιώσουμε» όμορφα, να γίνουμε γλυκόπιοτο κρασί…Στην υγειά μας…

Αλήθεια, πώς ξεκινά κάποιος να γράφει για το αγαπημένο του χόμπι; Δεν υπάρχει λάθος ή σωστός τρόπος, όταν πρόκειται για μια μικρή κατάθεση ψυχής, όπως συμβαίνει και με κάθε χιλιόμετρο που ολοκληρώνεις..

Ας ξεκινήσω λοιπόν κι εγώ από τα βασικά. Ονομάζομαι Δημήτρης Π. Κουκουλάρης, είμαι 32 ετών (παρά κάτι, αλλά παιδιά είμαστε να κρυβόμαστε..) και τα τελευταία 5,5 χρόνια ασχολούμαι με το τρέξιμο κι ειδικότερα με τις μεγάλες αποστάσεις. Προς Θεού δεν έχετε να κάνετε με κάποιον πρωταθλητή (και μεταξύ μας ούτε και φιλοδοξούσα ποτέ να γίνω), αλλά με ρομαντικό ερασιτέχνη του αθλήματος, που ξεκίνησε προσβλέποντας σε καλύτερη ποιότητα ζωής. Μα, ας τα πάρω από την αρχή.

Κάποτε ήμουν σχεδόν 120 κιλά. Μπορεί κάποιος που με γνωρίζει σήμερα, να με ακούει απορημένα, όμως υπάρχουν μερικές καταχωνιασμένες φωτογραφίες – τις οποίες και ευχαρίστως θα έσκιζα, αλλά τις έχω να θυμάμαι στα δύσκολα- που το αποδεικνύουν περίτρανα. Ήταν λοιπόν σχεδόν 10 χρόνια πριν, όταν γυρνώντας από το σουπερμάρκετ στο σπίτι, έτυχε το ασανσέρ να μην δουλεύει. Πάω κι εγώ λοιπόν να ανέβω με δυο σακούλες – ένας όροφος είναι που να πάρει- πέντε στάσεις έκανα για να ξελαχανιάσω κι έπειτα σύρθηκα στον καναπέ για να πάει η καρδιά μου στη θέση της. Πρώτο καμπανάκι.

Έπειτα ήταν ένα πρόβλημα υγείας στο δεξί γόνατο, που κουβαλούσα από πιτσιρικάς μετά από τροχαίο και με θυμόταν όλο και περισσότερο καθώς η ζυγαριά έπαιρνε την ανιούσα. Δεύτερο καμπανάκι.

Τέλος, ο πρόωρος θάνατος του πατέρα μου. 56 χρονών, καπνιστής (αυτό το ρημάδι ευτυχώς δεν το είχα δοκιμάσει) και υπέρβαρος. Τρίτο καμπανάκι.

Δημητράκη, σκέφτηκα, έτσι που το πας στα 40 ούτε να…περπατήσεις (για να μην σας πω ακριβώς τι σκέφτηκα…)  δεν θα μπορείς, κάτι πρέπει να γίνει.

Είμαστε που λέτε με τον αδελφό μου καλοκαιράκι, αραχτοί φραπεδόμαγκες κι αγναντεύουμε το απέραντο γαλάζιο. Είναι κάτι πιτσιρικάδες εκεί δίπλα, 9-10 χρονών, που παίζουν κυνηγητό. Βλέποντάς τους μέσα στο νεύρο και την ενέργεια νιώθουμε κι οι δύο -ο Σταμάτης σε παρόμοια κυβικά και 2 χρόνια μικρότερος- σαν απόμαχοι της ζωής. Ε, ρε κατάντια, σκεφτόμαστε. Κι όπως συνήθως συνέβαινε σε τέτοιες περιπτώσεις, αρχίσαμε να λέμε τι θα μπορούσαμε να κάνουμε για να απαλλαγούμε από το «σωσίβιο». Η αλήθεια είναι ότι από πλάνα και θεωρία ήμασταν μανούλες, αλλά στην πράξη μηδέν εις το πηλίκο.

«Και δεν πάμε να τρέξουμε μέχρι την άλλη γωνία;», σκεφτήκαμε. Μπα, πού να τα καταφέρουμε… Όχι, πρέπει να τα καταφέρουμε…Ή τώρα ή ποτέ. Στην τρέλα της στιγμής, βάλαμε κάτι αθλητικά της κακιάς ώρας και ξεκινήσαμε να «φάμε» τους Κενυάτες…Μας βγήκε το λάδι, θέλαμε ασθενοφόρο για να γυρίσουμε, αλλά η αρχή έγινε.

Κι ύστερα τσούκου-τσούκου, βήμα-βήμα, χιλιόμετρο το χιλιόμετρο, άντε και λίγο περισσότερο από την προηγούμενη βδομάδα, έλα λίγα μέτρα μείνανε ακόμα, άλλοτε με φίλους, άλλοτε μονάχος, με μόνιμη παρεούλα το mp3, με τα τοπία να εναλλάσσονται σαν τις εποχές έφτασα να σας γράφω αυτές τις γραμμές. Πέντε χρόνια και κάτι μετά, 6 μαραθώνιοι, δυο-τρεις ντουζίνες ημιμαραθώνιοι και συνολικά γύρω στα 10 χιλιάδες χιλιόμετρα σε προπονήσεις.

Κάπως έτσι ξεκίνησε λοιπόν αυτό το ταξίδι, που ελπίζω να με φτάσει στον τερματισμό του μαραθωνίου της Ζυρίχης στις 11 Απριλίου. Κι ύστερα…κάνουμε το σταυρό μας να είμαστε γεροί και βλέπουμε…

Αυτό το blog είναι κανονικά αφιερωμένο στο τρέξιμο και ειδικότερα στο μαραθώνιο. Όμως, αλήθεια πόσο εύκολο είναι να γράφεις, να μιλάς και να σκέφτεσαι για τρέξιμο, αποστάσεις, χρονόμετρα και προπονήσεις κωφεύοντας περιχαρακωμένος στον εαυτούλη σου και τα θέλω του, όταν μπροστά σου ξετυλίγεται μια ανείπωτη καταστροφή;

Ίσως μία από τις φτωχότερες γωνιές του πλανήτη, η Αϊτή, χτυπήθηκε πριν από λίγες μέρες από το θυμό του Εγκέλαδου. Ένας τόπος που δεν του άξιζε τέτοια νέμεση, μιας και το ετήσιο κατά κεφαλήν εισόδημα δεν ξεπερνά μια χούφτα δολάρια, όσα δηλαδή στοιχίζει περίπου δυο-τρία ζευγάρια αθλητικά παπούτσια για το μαραθώνιο και τα οποία -κατά θλιβερή σύμπτωση- φτιάχνονται σε χώρες σαν κι αυτή υπό άθλιες συνθήκες εργασίας.

Πριν γυρίσω λοιπόν στο μικρόκοσμό μου, ας γίνει αυτό το βήμα η ταπεινή αφορμή για να κοιτάξουμε για λίγο όλοι δίπλα μας, στη γειτονιά μας και να αφουγκραστούμε όλες τις μικρές οδύσσειες που βιώνουν οι γύρω μας, τείνοντας μία χείρα βοηθείας. Και τέλος, αντί να μεμψιμοιρούμε καθημερινά για το τι δεν έχουμε, ας κάνουμε μια προσευχή που μπορούμε ακόμα, που έχουμε τη δυνατότητα να παλεύουμε για τα όνειρά μας και να χαιρόμαστε όσους κι όσα αγαπάμε. Για κάποιους όλα τούτα δεν είναι δεδομένα.

Όσο για τα του τρεξίματος, είπαμε…πρώτα ο Θεός ας είμαστε καλά κι εδώ είμαστε να συζητάμε για πράγματα, που για άλλους στην εποχή της αφθονίας παραμένουν ουτοπική πολυτέλεια…

Είμαι ο Δημήτρης Κουκουλάρης και σε αυτό το blog θα μοιράζομαι μαζί σας τη μεγάλη μου αγάπη, το τρέξιμο, διανθισμένη, όπως ίσως θα διαπιστώσατε από τον πρόλογο, κι από όσα συμβαίνουν γύρω μας και ακουμπάνε την ψυχή μας.

Με αφορμή την προετοιμασία για το μαραθώνιο της Ζυρίχης, στις 11 Απριλίου, θα προσπαθήσω να σας μιλήσω για ένα αγώνισμα με ιστορία 2.500 χρόνων. Τις χαρές τις λύπες, τα τερτίπια του και πλείστα άλλα. Προς Θεού, δεν θεωρώ τον εαυτό μου αυθεντία, υπάρχουν σίγουρα σοφότεροι, ικανότεροι κι εμπειρότεροι από εμένα…Γι’ αυτό ζητάω εκ προοιμίου την κατανόησή σας για τα γραφόμενά μου, μια μικρή κατάθεση ψυχής άλλωστε θα αποπειραθώ.

Σε αυτό το ταξίδι, κάθε σχόλιο, θετικό ή αρνητικό, είναι ευπρόσδεκτο, χρήσιμο και δημιουργικό. Εξάλλου μέσα από τη θέση και την αντίθεση επιτυγχάνεται η σύνθεση…

Καλώς ήρθατε